Ζούμε στην εποχή της απόλυτης θεσμικής υποκρισίας. Εκεί όπου οι λέξεις χάνουν το νόημά τους και η πραγματικότητα διαστρεβλώνεται βάναυσα για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των λίγων. Μας μιλάνε για «νέο πλαίσιο», για «κανόνες», για «προστασία του οφειλέτη». Αλλά πίσω από τις βαρύγδουπες εξαγγελίες και τα νομικίστικα τερτίπια, κρύβεται μια ζοφερή αλήθεια που είναι  η πλήρης παράδοση της κοινωνίας στην αυθαιρεσία των τραπεζών και των fund.

Ας μην γελιόμαστε. Το «νέο πλαίσιο» δεν σχεδιάστηκε για να σώσει τον δανειολήπτη που πνίγεται. Σχεδιάστηκε για να νομιμοποιήσει τη λεηλασία της περιουσίας του. Μετατρέπει τη διμερή διαπραγμάτευση, που θα έπρεπε να είναι μια διαδικασία καλή τη πίστει, σε ένα πεδίο μάχης όπου ο ένας είναι πάνοπλος και ο άλλος δεμένος χειροπόδαρα. Ο οφειλέτης καλείται να «συζητήσει» με τον δήμιο του, έχοντας πάνω από το κεφάλι του τη λαιμητόμο του πλειστηριασμού.

Μας λένε ότι τώρα οι τράπεζες και οι servicers έχουν προθεσμίες. Τρεις μήνες για να απαντήσουν. Και τι γίνεται αν δεν απαντήσουν; Αναστέλλεται ο εκτοκισμός. Σιγά τα ωά. Λες και αυτό θα σώσει τον άνθρωπο που χάνει το σπίτι του. Αντίθετα, αν ο οφειλέτης χάσει μια προθεσμία, οι συνέπειες είναι άμεσες και καταστροφικές. Αυτή είναι η «ισότητα» που ευαγγελίζονται.

Και ποια είναι η «βιώσιμη ρύθμιση» που υποτίθεται ότι πρέπει να προτείνουν; Είναι αυτή που εξασφαλίζει ότι ο δανειολήπτης θα παραμείνει αλυσοδεμένος για μια ζωή, πληρώνοντας τόκους επί τόκων, χωρίς ποτέ να βλέπει το φως στην άκρη του τούνελ. Είναι η «ρύθμιση» που τον αναγκάζει να επιλέξει ανάμεσα στο να ταΐσει την οικογένειά του και στο να πληρώσει τη δόση, γνωρίζοντας ότι το παραμικρό λάθος θα τον οδηγήσει στην έξωση.

Το πιο εξοργιστικό, όμως, είναι η θρασύτητα με την οποία μας παρουσιάζουν την προκαταβολή του 15% ως «ελάφρυνση». Μας λένε ότι πριν ζητούσαν 30% ή 50%. Δηλαδή, πρέπει να τους πούμε και ευχαριστώ που μας ληστεύουν λίγο λιγότερο; Το 15% για μια οφειλή δεκάδων χιλιάδων ευρώ είναι ένα ποσό απαγορευτικό για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Είναι η ταφόπλακα σε κάθε ελπίδα για πραγματική ρύθμιση.

Και πού είναι το κράτος σε όλο αυτό; Πού είναι η δικαιοσύνη; Απούσα. Ή μάλλον, παρούσα, αλλά από την πλευρά των ισχυρών. Το κράτος έχει γίνει ο τροχονόμος αυτής της λεηλασίας, εκδίδοντας διαταγές πληρωμής με συνοπτικές διαδικασίες και στέλνοντας τα ΜΑΤ να βγάλουν οικογένειες από τα σπίτια τους.

Αρκετά με τα ψέματα. Αυτό που ζούμε δεν είναι μια προσπάθεια εξυγίανσης της οικονομίας. Είναι ένας πόλεμος ενάντια στη μεσαία τάξη, ενάντια στους φτωχούς, ενάντια σε όποιον τόλμησε να πιστέψει στο «ελληνικό όνειρο» της ιδιοκατοίκησης. Και όσο εμείς παραμένουμε αμέτοχοι, όσο ανεχόμαστε αυτή την αδικία, τόσο πιο βαθιά θα βυθιζόμαστε στο σκοτάδι αυτής της βαρβαρότητας. Η εποχή των servicers είναι η εποχή της παρακμής μας. Και αν δεν αντιδράσουμε τώρα, δεν θα μείνει τίποτα όρθιο.

https://1voice.gr/pos-i-kyvernisi-paredose-ta-kleidia-sta-fund/